از طریق علی خان دهباشی، با دکتر ناصرالدین پروین آشنا شدم و برای این شماره نسیم بیداری با او مصاحبه کردم. مصاحبه خیلی مهم نبود؛ مهم این بود که او حس افتخار به ایرانی بودن را بعد از مدت ها برایم زنده کرد. لید گفت و گو چنین است: <هنوز پس از سی سال اقامت در غرب، ایرانی­ست؛ پایبند سنت­هایی چون تحویل سال و سیزده به­در. دکتر ناصرالدین پروین، متولد 1324 است. او از نخستین دانش­آموختگان دوره کارشناسی روزنامه­نگاری از دانشگاه تهران است که بعدا ملغی شد. دکتر پروین در فرانسه ادامه تحصیل داد و در دو رشته علوم ارتباطات و جامعه­شناسی سیاسی دکترا گرفت.

او که سال­هاست مقیم ژنو است، می­گوید همه ما، هرکجا که باشیم به فرهنگ ایران مدیونیم. مولف «تاریخ روزنامه­نگاری ایرانیان و دیگر پارسی­نویسان» مژده اتمام جلد چهارم کتابش را می­دهد و در پاسخ به سئوال ما که چرا نشردانشگاهی جلدسوم را منتشر نمی­کند، جز سکوت پاسخی ندارد.>

 یک گزارش هم دارم با اسم کشته گان بر سر قلم، درباره هفت روزنامه نگاری که به دست دیکتاتورهای ایران کشته شدند؛ میرزا جهانگیرخان شیرازی، میرزاده عشقی، واعظ قزوینی، فرخی یزدی، محمد مسعود، حسین فاطمی و کریمپور شیرازی.

در این شماره نسیم بیداری می توان درباره مهمترین جراید ایران در روزگار قدیم، از جمله وقایع اتفاقیه، کاغذ اخبار، قانون، حبل المتین، مرد امروز، باختر امروز، ستاره ایران، صوراسرافیل، قرن بیستم، طوفان و... مطالبی خواند.