شب‌زده

از عجایب آن دوره و غرایبش این بود که یکی از اعضای هیات مدیره یک بانک دولتی عجیب گریبان چاک می کرد برای آقای هاشمی. به طوری که احساسم این بود که طرف وارد بازی مرگ و زندگی شده و باخت (البته به فرض محال!) هاشمی یعنی این بابا جمع کند و از ایران برود...

 سه ماه بعد این فرد به عنوان مدیرعامل همان بانک معرفی شد و من در عجب بودم که خوشچهره که رییس جمهور مدیونش است، چه کم از فلانی دارد که علی الاصول باید در این دولت خانه نشین می شد؟

بعدتر البته حالیمان شد که حضرات دولت نهم با برنامه بودند و می دانستند چه کسی را کجا بکار بگیرند که فایده داشته باشد.